« از پريشاني شبهاي درازم ... » با كسي سخن نمي گويم ... ديگر اين باد وحشي گيسو پريشان عربده كش بيابانگرد از خود بيخود است و ترانه آوارگي سر داده است شكسته تر از روزهاي قبل ... ! خدايا به كدام گوشه اين بيابان و پشت كدام پشته اي مي توان سنگر گرفت ؟ چه پشته اي مرا پناه خواهد داد ؟ مگر بيابان فقط خار ندارد ؟ من از چه اسير اين گريز و بازگشت هستم ؟ نه آنقدر زبان اعتراضم هست كه رو به آسمان كنم و نه آنقدر شكوه دارم كه خويش را نگون بخت باز يابم ! من فقط مسخ شده ترين آدمي هستم كه در اين بيابان فرار مي كند ....

موعود
روزنه امید
مداد سفید و خاکستری
خرس قهوه ای
کلبه خانم کوچولو
saeedtz
رسپینا
گيوتين
آپلود عكس
فروشگاه تك زنگ
ماجراهای من و ممد
کانون وبلاگ نویسان مذهبی
سورئاليست
ساسس
يادداشتهاي يك مزدور جوان!!!
-'طراح قالب'-

ابتدا نيت كنيد

سپس براي شادي روح حضرت حافظ يك صلوات بفرستيد

.::.حالا كليد فال را فشار دهيد.::.

دریافت کد فال حافظ برای وبلاگ

امشب فقط شانه ای برای گریه کردن می خواهم و بس

دگر امیدی به فردا نیست همین امشب می خواهم و بس

خانه آرزوهایم را که سالها طول کشید با دست خالی و قلب پاک ساختم

سیل غارتگر زمانه و دست ناپاک کسی به جرم ..... با خاک یکسان کرد

حالا ای دل بیچاره با تو چه کنم

تو که هر دم منو تنها نگذاشتی

تو که ....

دیگه قاطی کردم

کلمات هم داره از ذهن آشفته ام پاک می شه

شاید تا صبح اسم خودم هم یادم نباشه

خسته شدم از بس روزگار دفتر مشق منو خط زد و من مجبور شدم دوباره بنویسم

یادم می آید

زمانی که کودکی بیش نبودم دختری همسایمان بود که همیشه می نوشت و برایم می خواند

من هرگز در آن زمان نتوانستم حتی یک کلمه از نوشته های دخترک را بفهمم و همیشه دانه به دانه ازش می پرسیدم و او با خنده می گفت: عجله نکن زمانی خواهد رسید که همه اینها را بتوانی حس کنی چه برسد که بخوانی

راست می گفت حالا تمام نوشتنی ها را در درونم حس می کنم و لغت به لغتش در زندگیم قابل لمس است

نمی دانم او کجاست اگر می دانستم حتما به سراغش می رفتم و ازش می پرسیدم تو از کجا می دانستی که روزی همه نوشته هایت را من دوباره زنده خواهم کرد

نکند آن روزها سر گذشت مرا، قلم هایت رقم می زدند

خنده دار است دیگران وقتی به در بسته می خورند سراغم می آیند و می خواهند کلیدی برایشان بسازم

اکنون که خودم پشت این در بسته مانده ام به خودم می خندم ........

می گویم کلید هایت کو ای .....

خنده دار است .....

نمي دانم باز می توانم دوباره از صفر شروع کنم یا نه

هی روزگار

چرا کسی مرا به میهمانی آفتاب قلبش دعوت نکرد

درست مي گویی

حتما ایراد از از من است

وگرنه این همه قلب و این همه...

راستی میدونی چقدر دلم واست تنگ شده

خیلی دوست دارم یک بار دیگه ببینمت

الان که یادت افتادم بغض گلوم رو گرفته درد بدی رو تو گلوم حس می کنم دلم می خواد داد بزنم و های های گریه کنم اگر می شد کلی سبک می شدم ولی جواب همسایه هارو چی بدم

نصفه شبه اونا چه گناهی دارن که من غم دارم

می شه بگی چرا اینکارو کردی که من این همه آزار بکشم

یک روز سرزده اومدی و یک شبم بی خبر رفتی

از اومدنت چنان شگفت زده شدم که تا بیام به خودم بجنبم دیدم بی خبر رفتی

هنوز که هنوزه از رفتنت گیجم

خیلی ساله که همین جوری همش به یادتم

اصلا شده یک بار به یادم بیفتی شده

نمی دونم ...

عجب شب سنگینیه

دارم خفه می شم

می دونی چند سال گذشته

این همه ساله دارم با یادت زندگی می کنم همیشه آرزو می کنم که فقط یک بار هم شده بتونم دوباره راست راستی ببینمت فقط یک بار دیگه شاید اون زمان دیگه راحت راحت بشم

شاید بعد دیدنت دیگه کاری تو این دنیا نداشته باشم و همه آدماشو ول کنم و اونام از دست من راحت بشن

بیچاره مادرم

چه آرزوهایی که نداره

روم نمی شه بهش همه چیز رو بگم

هر موقع می خواد صحبت کنه یه جوری بحث رو می پیچونم و پا می زارم به فرار و همیشه ام بهم میگه ای پسر...

امشب چقدر راحت نوشتم اون جوری که دلم می خواست

شاید اونهایي که همیشه منو مثل یک کوه استوار فرض می کردنند تعجب کنن

اشکال نداره بزار هرجوری دلشون می خواد فرض کنن

مهم اینه که منو تو هنوز با هم هستیم دل

فکر می کنم اگه یه روز حرفای دلم رو خالی کنم جسمم اندازه یه کاه وزنش بشه اون وقته که میشه پرواز کرد تا بیکرانها ولی این بار سنگین رو به چه كسي بدم؟ کجا بذارم؟ فکر می کنی بشه یه روز این همه حرف رو از درونت بیرون بیارم؟

شایدم روز به روز به این حرفها اضافه بشه و سنگینیش باعث بشه هی منو و تو بیشتر تو خاک فرو بریم تا روزی که من وتو و اون حرفها به زیر خروارها خاک مدفون بشم بدون اینکه کسی از ما خبر دار باشه

عیبی نداره روزگاره دیگه

 

آنکه می گذشت روزی

به شیشه کوبید و گفت

نسیم می گذرد تماشا کن

ببین حدیث دیگران که رفته از نظر

جای پای لحظه های رفته را تماشا کن

....

من نگاه کردم به شیشه های زمانه

هر آنچه می گذشت می دیدم

مسیر بود و راه بود و انسانها

شب بود و روز بود و من بودم

.....

پشت قاب خاکی دیروز

عکس من بود با کسی که دیگر نیست

می نوشتم به خط پاییزی

اسم من هم زمان دیگر نیست

لينك ثابت | به كوشش | موضوع | تاريخ |

قاصدک بازم يادش رفته که بايد خوش خبر باشه ! 

چقدر دلم می خواست وقتی از خواب بلند می شم هيچ چيز آزار دهنده ای نبينم

ای خدا چرا شادی ها اين قدر کوتاهند!

دردهای تکراری دردهائی که هيچ وقت تمومی ندارن

دردهائی که هميشه باهاتن، هميشه، هميشه تا ابد

اون روزها تحمل می کردم اما حالا ديگه نمی تونم

حقيقتش رو بگم

تازه داشتم به زندگی ادامه می دادم

يعنی همه چيز رو فراموش کرده بودم

 ديگه بريدم ديگه نمی کشم

تا می يای يک کم طعم خوشبختی رو بچشی همه چيز می ريزه به هم

لينك ثابت | به كوشش | موضوع | تاريخ |